zaterdag 11 augustus 2018

256. Is Griekenland in gevaar?

In deze serie over het overschatte gevaar van populisme in Europa bespreek ik met name de rol van die media die doen alsof er veel meer populisten zijn dan in werkelijkheid. Die onkritische rol van media is des te ernstiger omdat de mediavrijheid zelf in gevaar is door autoritaire leiders zoals bijv. Poetin, ErdoganXi en Trump. In onderstaand blogbericht schrijf ik over Griekenland. In mijn zoektocht op internet naar de feiten valt het mij op dat de meeste media veel meer aandacht besteden aan de verwachte groei van populistische partijen dan aan de feitelijke uitslag van de verkiezingen waaruit blijkt dat in Griekenland (zoals in eerder besproken landen als Nederland, Frankrijk, Groot-Brittannië, Duitsland, OostenrijkPolen, Hongarije en Italië) deze populisten vaak een kleine minderheid van de bevolking blijken te zijn. Ook inzake de euro is er in media sprake van stemmingmakerij.

Een eeuwenoude cultuur, maar een kwetsbare jonge democratie
Eeuwenlang kende Griekenland geen eenheidsstaat. Er was sprake van een uiterst grote verdeeldheid, onderlinge oorlogen en bezettingen door buitenlandse mogendheden. De belangrijkste bezettingen waren die door het Romeinse Rijk (van 146 voor onze jaartelling tot 395 daarna), het Byzantijnse Rijk (395-1456) en het Ottomaanse Rijk (1456-1830). Vaak bevordert vreemde overheersing een cultuur waarin heersers heimelijk zoveel mogelijk worden tegengewerkt en waarin corruptie bijna als daad van verzet wordt goedgepraat.

Pas vanaf 1830 is Griekenland een onafhankelijk land. Maar grote delen van het huidige Griekenland bleven toen nog door buitenlandse mogendheden bezet. Vooral de strijd met de Turken was een eeuwenoud probleem. In 1928 vond een ingrijpende uitwisseling van bevolkingen plaats: Grieks-orthodoxen werden uit Turkije verjaagd en Turkse moslims uit Griekenland. In 1940 viel het Italië van Mussolini het land binnen en in 1941 ook Hitler-Duitsland. In 1944 werd de onafhankelijkheid weer hersteld. Van 1945 tot 1949 was er een burgeroorlog met communistische opstandelingen. Van 1967 tot 1973 heerste er na een machtsgreep in Griekenland een kolonelsregime. Na het herstel van de democratie kon Griekenland in 1981 lid worden van de Europese Unie en in 2002 werd de euro ingevoerd.

Stemmingmakerij inzake de euro
Heel vaak werd er in veel media luid geroepen dat de economieën van Ierland, Spanje, Portugal, Frankrijk, Italië, Cyprus en Griekenland op instorten stonden, en "dus" ook de euro. En nu is er in die zelfde media vrijwel geen aandacht voor het feit dat al die landen de economische crisis redelijk doorstaan hebben. Waarom gaan deze media niet eens na waarom zij zo'n vertekend beeld van de werkelijkheid gaven? De belangrijkste verklaring is volgens mij dat goed nieuws geen nieuws zou zijn. In het best bekeken blogbericht van afgelopen jaar, nummer 226, Terugblik op 2017: populismegolf gestopt, leg ik met behulp van wetenschappelijk onderzoek uit dat we er daarom veel beter voorstaan dan de meeste media ons willen doen geloven. Nu weer terug naar de mediahysterie rond Griekenland.

Leugens en bedrog rond de euro en Griekenland
Achteraf is gebleken dat Griekenland in 2002 niet geheel aan de voorwaarden voldeed om toegelaten te worden tot de eurozone. Een Amerikaanse bank heeft hen bij dit bedrog geholpen. Het had heel veel ellende gespaard als media en economen toen alerter waren geweest in plaats van achteraf ten onrechte de ondergang van de euro te voorspellen. Een belangrijke weeffout in de euro was dat bankiers zichzelf mateloos konden verrijken en de belastingbetaler achteraf de rekening betaald kreeg. Dat is nu in de eurozone gecorrigeerd door een bankenfonds. Ook president Obama deed dat tot op zekere hoogte in de VS. Maar veel media hebben geen alarm geslagen toen Trump in de VS de banken opnieuw de vrije hand gaf waardoor daar een vergelijkbare economische crisis zo maar weer kan ontstaan.

De parlementsverkiezingen van 20 september 2015
De Griekse bevolking heeft het meest geleden onder de laatste economische crisis. Als de voorspellers van de groei van extreemrechts populisme gelijk zouden hebben, zou dat dus zeker daar het geval moeten zijn. De uitslagen van de Griekse parlementsverkiezingen van 20 september 2015 geven echter een geheel ander beeld. De extreemrechtse partij Gouden Dageraad kwam niet verder dan 7% van de kiezers. De grootste linkse partij Syriza behaalde 35% en de grootste rechtse partij Nea Demokratia 28%. Omdat het kiesstelsel de grootste partij in Griekenland een bonus geeft van vijftig zetels kon de linkse Syriza gaan regeren.


Naschrift. Zie verder in deze serie: Nederland, Frankrijk, Groot-Brittannië, Duitsland, OostenrijkPolen, Hongarije, Italië en Zweden


Naschrift. Blog- en vlogberichten over Europese Unie
Eerder schreef en sprak ik over de Europese Unie in de berichten nummer 43, Europese Unie, voors en tegens, daarna blogbericht nummer 155, Onzin over de Europese Unie, gevolgd door blogbericht nummer 210, Misverstanden rond Europese Unie: twaalfde vlog, blogbericht nummer 228, Populismepreventie in Europese Unie, blogbericht nummer 252, Is de Europese Unie in gevaar?, blogbericht nummer 253, Is Polen in gevaar?, bericht nummer 254, Is Hongarije in gevaar? en blogbericht 255, Is Italië in gevaar? Niet dus.

Naschrift. Mediakritiek
Het best bekeken in deze serie is nummer 226 over Terugblik op 2017: populismegolf gestopt (de grootste stijger in mijn blog). Dat wordt in populariteit gevolgd door de blognummers 80 over de World Press Photo 2014, het nummer 139 over Referendum? Schijnvertoning!, nummer 74 over Valse nichten, nummer 186 Populismegolf gestopt in Nederland, nummer 34 over Vijf misverstanden over democratie, nummer 144 over de vraag: Is homo-nieuws geen nieuws? (1), nr. 184 over CDA-aanval op zelfbeschikking (1), bericht nummer 4 over Levensgevaarlijke preutsheid en nummer 63 over Mediamissers.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten