zaterdag 13 september 2014

59. Homojongeren

Begin september 2014 heeft de Tweede Kamer er op aangedrongen dat meer gedaan wordt om te voorkomen dat homo/lesbische/biseksuele jongeren een einde willen maken aan hun leven. Minister Schippers van Volksgezondheid heeft toegezegd hier nader onderzoek naar te laten doen en met beleidsvoorstellen te komen. Waarom komt zelfdoding onder deze jongeren vele malen meer voor dan onder heterojongeren?

Anders dan vrijwel alle andere jongeren groeien homojongeren op in een omgeving waarin hun (meestal) heteroseksuele ouders geen vanzelfsprekende rolmodellen bieden voor hun seksuele identiteitsontwikkeling. Een van de belangrijkste voormannen uit de Nederlandse homoseksuele emancipatiebeweging, Benno Premsela, heeft er op gewezen dat bij alle andere minderheden de ouders een belangrijke rol spelen bij de ontwikkeling van het zelfbewustzijn van hun kinderen als lid van een minderheid. Zij worden zo weerbaarder tegen bijvoorbeeld pesten en discriminatie. Homo/lesbische jongeren zijn op dit punt veel kwetsbaarder en pesters hebben dat vaak gevoelsmatig door. Zie voor het belang van identiteitsontwikkeling: blogbericht 13.

Nederlandse scholen zijn al verplicht om voorlichting te geven over homoseksualiteit en om aan pestpreventie te doen. Toch is "homo!" nog altijd een gangbaar scheldwoord waar de meeste scholen amper aandacht aan besteden. Dit kan heel schadelijke gevolgen hebben voor het zelfbewustzijn van homojongeren, tot aan zelfdoding aan toe. Het is dan ook heel belangrijk dat de heteroseksuele omgeving ingrijpt en niet doet alsof er niets aan de hand is. Daarbij kunnen vertrouwenspersonen een grote rol spelen.

Internet is een tweesnijdend zwaard. Aan de ene kant worden de moderne sociale media misbruikt om homojongeren te pesten. Aan de andere kant wordt het pesten daardoor zichtbaarder en kan het beter worden aangepakt. Bovendien biedt internet oneindig veel mogelijkheden om aan homojongeren duidelijk te maken dat zij niet alleen staan maar op de homo/lesbische beweging kunnen terugvallen en hulp kunnen zoeken. Een voorbeeld daarvan is: www.iedereenisanders.nl .

Mijn eigen homojeugd wijkt op een aantal punten af van de jeugd van vele hedendaagse homojongeren. Zo had ik geen idee van het verschijnsel homoseksualiteit en voor zover ik er mee in aanraking kwam, leek het niet op mij te slaan. Daardoor dachten mijn eerste vriendje en ik dat wij geen homo's waren waardoor wij onze seksualiteit konden ontplooien zonder de maatschappelijke veroordeling daarvan. De inmiddels toegenomen openheid over homoseksualiteit maakt dat niet meer mogelijk omdat ieder seksueel contact tussen jongens meteen gekleurd wordt door de nog altijd bestaande veroordeling ervan. Dat is vooral het geval onder puberjongens die onzeker zijn over hun seksuele identiteit. Meisjes schijnen hier minder last van te hebben.

Betekent dit dat wij terug zouden moeten naar de zogenaamd 'goede oude tijd' van de onbespreekbare homoseksualiteit? Nee, want die tijd was in werkelijkheid helemaal niet goed voor de homo/lesbische minderheid. De paradox is dat wij eerst door de fase van weerstand oproepende openheid heen moeten om bevrijding en gelijkberechtiging van homoseksualiteit tot stand te brengen. Daarbij is het belangrijk dat de homo/lesbische minderheid zichzelf goed organiseert. Dat zij maatschappelijke sleutelfiguren zoekt die hen willen steunen. En dat zij bondgenoten maakt onder bevriende mensenrechten steunende sociale en politieke bewegingen.

Wat heeft mij zelf weerbaar gemaakt om voor mijn homoseksualiteit uit te komen in de rampenzomer van 1967 ook al werd ik door mijn eigen vader verstoten? Allereerst mijn moeder die al veel eerder dan ik zelf door had dat ik homo was. In de tweede plaats hielp het dat ik inmiddels zeker was over mijn seksuele voorkeur. Ook dat gaat dankzij internet makkelijker dan vroeger, waardoor smoezelige porno minder belangrijk is geworden dan het wereldwijd ruim voorradige mannelijk (bijna) naakt.

Ten derde was er een hulpverlener die mij hielp om uit de ellende te komen. En tenslotte wist ik snel de weg te vinden naar gevoelsgenoten die mij leerden nog weerbaarder te worden. En ook dat is dankzij internet veel makkelijker geworden voor homojongeren.

zaterdag 6 september 2014

58. Stoppen met blog, memoires of voorpublicaties?

Mijn vorige blogbericht heeft kennelijk een aantal vragen opgeroepen. Hieronder zet ik ze op een rijtje en beantwoord ik deze vragen. Alvast dank voor de getoonde belangstelling!

1. Stop ik met mijn blog?
Een Limburger in Amsterdam die mijn blog met belangstelling volgt, schrijft: "Gewoon met jouw blog doorgaan hoor! Al is het maar om de Friezen te vriend te houden, want zij behoren kennelijk tot de trouwste vaste lezers." Mijn trouwe lezerskring in Friesland wil ik inderdaad niet teleurstellen. Dat geldt ook voor mijn honderden lezers in Rusland die het al zo moeilijk hebben en dan ook nog de grootste moeite moeten doen om de Russische internetblokkades te omzeilen ten einde mijn blog te kunnen lezen. En ik denk ook aan mijn lezers in homovijandige landen als Albanië, Antigua, Australië, China, Colombia, Griekenland, India, Indonesië, Irak, Italië, Japan, Maleisië, Marokko, Oekraïne, Polen, Roemenië, Servië, Singapore, Taiwan, Turkije, Venezuela en Zuid-Korea.

In lijn met de lijst van onderwerpen genoemd in mijn eerste blogbericht blijf ik schrijven over zaken als homoseksualiteit, humanisme, openbaar onderwijs, Nederlandse cultuur wereldwijd, en Fryslân. Gezien de belangstelling van mijn lezers voor blogberichten over democratie, Amerika, Rusland, en de rol van de oude en nieuwe media zal ik dan ook daarover blijven schrijven. Mochten er onder de lezers nog 'verzoeknummers' leven dan hoor ik dat graag via robtielman46@gmail.com.

2. Stop ik met mijn memoires?
Die vraag had ik niet gesteld maar enkele lezers hadden dat tussen de regels door wel zo begrepen. Het was hen opgevallen dat ik zeven weken niets meer over mijn memoires had geplaatst na blogbericht 50: Aan de dood ontsnapt... Kijk: dat zijn nou eens "oplettende lezertjes, als u begrijpt wat ik bedoel" zou de door mij geliefde schrijver Marten Toonder zijn stripfiguur Olivier B. Bommel laten zeggen.

Het klopt dat ik een beetje vastgelopen ben in het beschrijven van het tijdvak 1972-1975. Er is toen heel veel gebeurd. Ik leerde toen mijn huidige levenspartner Herman Beks kennen. Wij kochten een op instorten staand rijksmonument in het stadje Vianen om dat te restaureren. Ik werd lid van het hoofdbestuur van het Humanistisch Verbond en trad af als algemeen secretaris van het COC. Kortom: stof genoeg om over te schrijven maar teveel om allemaal op te noemen. Het wierp mij terug op de vraag: waarom ben ik aan deze klus begonnen? En hoe pak ik dit aan? Die vragen kwamen in een nieuw licht te staan dankzij het bericht van een lezer dat ik bij de volgende vraag behandel.

3. Stop ik met de voorpublicaties uit mijn memoires in wording?
Een volger van mijn blog vanaf het eerste begin, schrijft: "Ik zou toch doorgaan met de voorpublicaties, misschien kun je ze telkens linken aan een actualiteit. Probeer anders eens een wat recentere gebeurtenis te plaatsen, je hoeft immers in de blogberichten niet chronologisch te werk te gaan." Dat was precies de raadgeving die mij hielp om uit het schrijversblok te komen.

Ik was er onbewust van uit gegaan dat het schijven van mijn herinneringen het beste de volgorde van mijn levensloop zou kunnen volgen. Maar dat is helemaal niet noodzakelijk. Door aan te sluiten op de dingen van de dag wordt het voor lezers boeiender om te lezen hoe ik lessen uit het verleden trek. Zo heb ik in de jaren zestig, zeventig en tachtig achter het IJzeren Gordijn dingen meegemaakt die veel verklaren van het huidige beleid van Rusland.
 
Tijdens de Koude Oorlog had ik de indruk gekregen dat de voortdurende mediamanipulatie de Oost-Europese bevolking tot overtuigde communisten had gemaakt. Zoals vandaag de dag velen denken dat de Russen massaal achter Poetin staan. Tijdens mijn eerste bezoek aan de toenmalige DDR eind jaren zestig werd dat vooroordeel aanvankelijk bevestigd omdat geen Oost-Duitser zich kritisch over de 'communistische heilstaat' durfde uit te laten. Tot dat mijn trein het laatste station voor het IJzeren Gordijn verliet en het mij opviel dat de grenswachten elkaar onder schot hielden om te voorkomen dat collega's de 'trein naar de vrijheid' zouden nemen. Toen wist ik dat het schijnbare machtsblok een reus op lemen voeten was omdat men zelfs de eigen ordediensten niet kon vertrouwen.

Zo is het ook nu in Rusland. De machthebbers en de media daar doen het voorkomen dat men bang is voor een aanval vanuit het Westen. Maar de echte angst is dat zij de eigen mensen niet kunnen vertrouwen. Dat werd onlangs bevestigd toen gevangen genomen Russische soldaten die als 'vrijwilligers toevallig in Oekraïne verdwaald waren' verklaarden dat zij gedwongen waren als 'kanonnenvoer' het buurland binnen te dringen.

Westerse media laten zich vaak makkelijk om de tuin leiden door onderzoeken waaruit de populariteit van Poetin zou blijken. Dat is vergelijkbaar met de talloze onderzoeken die zouden aantonen hoe klein de homo/lesbische minderheid zou zijn. Iedereen hoort te weten dat dergelijke onderzoeken niets voorstellen omdat mensen zich niet vrij voelen om naar waarheid te antwoorden. Daarom is het belangrijk dat mensen die in onvrijheid leven dankzij internet toch kunnen weten wat werkelijke vrijheid inhoudt. Of, zoals een lezer schreef:"Niet stoppen met de voorpublicaties uit jouw memoires. Jouw eigen beleefde verhalen zijn het waard gelezen te worden door een breed internetpubliek!"
 

zaterdag 30 augustus 2014

57. Blog meer dan tienduizend keer gelezen!

Nu mijn blog meer dan tienduizend keer is gelezen, biedt dat voldoende aan statistische gegevens om te bekijken voor welke onderwerpen mijn lezers de meeste belangstelling hebben. Hieronder staan de top tien aan thema's die mijn lezers gekozen hebben om te lezen: 1. Friesland, 2. humanisme, 3. mijn homoverleden, 4. democratie, 5. wereldwijde homovervolging, 6. Nederlandse cultuur wereldwijd, 7. onderwijs, 8. Amerika, 9. Rusland, en 10. de rol van de oude en nieuwe media. Deze volgorde vloeit voort uit de populariteit van de meest gelezen blogberichten. Per thema noem ik vervolgens de top drie aan meest gelezen blogberichten binnen dat thema, ook in volgorde van populariteit. Waar bekend, geef ik aan hoe lezers die berichten hebben gevonden.

Voor de wereldwijde spreiding van mijn lezers verwijs ik naar mijn blogbericht van 5 juli 2014 over de eerste verjaardag van mijn blog. Het blijkt dat vrijwel over de hele wereld mensen te vinden zijn die Nederlands kunnen lezen, met dank aan de 175 in veertig landen verspreide opleidingen Neerlandistiek.

Een oorspronkelijke doelstelling van mijn blog is aandacht te besteden aan de "Nederlandse cultuur (maatschappij, taal, geschiedenis en aardrijkskunde) wereldwijd". Het is dan ook opvallend dat het verreweg meest gelezen blogbericht gaat over de Friese taalvrede. Dat is in iets gewijzigde vorm ook verschenen in de Leeuwarder Courant van 22 maart 2014 en (vertaald in het Fries) in It Fryske blêd Swingel van juni 2014. Die belangstelling is bij nadere beschouwing heel goed te begrijpen. Juist Friestaligen besteden veel aandacht aan de wereldwijde positie van de kleinere talen. Zie de 'webside' It Nijs, 'wrâldwiid nijs yn it Frysk'. Als het gaat om de toekomst van de kleinere talen kunnen Randstedelingen nog veel leren van Friezen, Vlamingen en Afrikaanstaligen. Tot de top drie rond dit onderwerp horen verder nog (ook mede dankzij It Nijs) de blogberichten over Vlaanderen & Friesland en It wrede paradys.

Het tweede meest gelezen blogbericht gaat over het overlijden van de wereldwijd bekende humanist en wegbereider van vrijwillige euthanasie Pieter Admiraal (1929-2013). Deze belangstelling voor dit bericht is mede te danken aan het Humanistisch Historisch Centrum en de Universiteit voor Humanistiek. Dat geldt ook voor het tweede gekozen onderwerp rond het thema humanisme over Piet Thoenes. Naar het derde humanistische onderwerp over Godsdienstwaanzin werd vooral met instemming verwezen op Facebook.

Het derde meest gelezen blogbericht gaat over Mijn eerste vriendje. Het homodeel van de voorpublicaties uit mijn memoires in wording blijkt de meeste aandacht te trekken. Tot de top drie hiervan horen ook Gerard Reve & Antoine Bodar en Homojeugd. Alle drie zijn vooral via Google gevonden.

Het vierde meest gelezen blogbericht bespreekt Vijf misverstanden over democratie. Dat is vooral gevonden dankzij LinkTrailer. Tot de top drie rond het onderwerp democratie horen verder Het monster Trotteldrom en Europese Unie, voors en tegens.

Het vijfde meest gelezen blogbericht is "No sex please, we're British". Tot de top drie van het onderwerp homovervolging horen ook Сочи 2014 (voornamelijk gelezen in Rusland en Oekraïne) en Oeganda-drama.

In Frankrijk en België is het meest gekeken naar het zesde populaire bericht Handicapé par la francophonie. Dat was vooral dankzij Neerlandistiek.LinkTrailer. Dit geldt ook voor de andere twee blogberichten rond dit thema: Disadvantaged by English en Baie dankie!.

Het zevende meest bekeken blogbericht was "Dachautje spelen". Dat bericht werd vooral gevonden via Google. Tot de top drie rond het thema onderwijs horen ook Gered door studentendecaan en Onderwijsverleden. De laatste dankzij het landelijk platform openbaar onderwijs CBOO.

Achtste in populariteit is het blogbericht over (Anti) Holland Mania & Nieuw Amsterdam, vooral gelezen in de VS. Dat geldt ook voor Hans Brinker and a finger in a leaking dike. Maar niet voor het derde Amerikaanse onderwerp Dangerous stamps! want dat werd het meest bekeken via Postzegelblog.

Het meest bekeken in Rusland en Oekraïne waren de blogberichten over Rusland: Towards Russia With Love, Rusland, Cuba en China en KGB & CIA. Zij vormen de negende in populariteit onder de lezers.

Als tiende thema eindigt de rol van oude en nieuwe media. Het meest bekeken rond dit onderwerp is Levensgevaarlijke preutsheid, gevolgd door Mediamanipulatie en als derde de Mediawet van schijnbare achteruitgang.

Alles bij elkaar genomen, gaat slechts minder dan tien procent van de lezersaandacht naar de voorpublicaties uit mijn memoires. Daarvan gaat de meeste aandacht naar alles wat met mijn homoseksualiteit te maken heeft en dat is zelfs veel meer dan de aandacht voor het humanistische en het onderwijsdeel tezamen.

Verreweg het minst gelezen blogbericht over mijn memoires is (schrik niet): Aan de dood ontsnapt... Bij zo weinig belangstelling voor mijn welbevinden vraag ik mij oprecht af of ik door moet gaan met deze voorpublicaties...

Meer dan negentig procent van de aandacht gaat naar actualiteiten. De belangstelling is ongeveer even groot voor de thema's homoseksualiteit, Nederland wereldwijd, Friesland en de gezamenlijke overige onderwerpen. Wel valt op dat blogberichten over actualiteiten die verwijzingen bevatten naar mijn persoonlijke ervaringen uit het verleden meer lezers trekken, vooral als het over homoseksualiteit gaat.

Mijn vraag aan de lezers is nu of ik door moet gaan met de voorpublicaties uit mijn memoires in wording. Antwoorden graag via robtielman46@gmail.com.




Naschrift: de zoekmachine van Google blijft verbazen. Zo tikte iemand in: naaktstranden frans overzee gebie. Er komen veel tikfouten voor onder de gebruikte zoektermen die leiden naar mijn blog. Dat kan er op wijzen dat sommige zoekers het Nederlands nog niet goed beheersen. Wie die zoektermen zo intikt bij Google die komt uit op Rob Tielman blogt: november 2013. En wie dat aanklikt die komt terecht bij 22. Nieuw Holland & Nieuw Zeeland. Maar daar zijn die trefwoorden helemaal niet te vinden! Het blijkt dat de zoekmachine van Google alle blogs van die maand op één hoop gooit en de laatste pakt. Overigens: de naaktstranden (in de VS) zijn wel te vinden in Dangerous stamps! maar dat gaat kennelijk boven de pet van de zoekmachine...

zaterdag 23 augustus 2014

56. Mediawet van schijnbare achteruitgang

"Goed nieuws is geen nieuws": kent u die uitdrukking? Deze vorm van mediamanipulatie zorgt er voor dat veel mensen de toestand in de wereld slechter inschatten dan die is. Al wat mis gaat, wordt breed uitgemeten en al wat goed gaat, krijgt veel minder of geen aandacht. In Nederland leidt dat tot de opvatting: "met mij gaat het goed maar met ons gaat het slecht". Nederland hoort blijkens onderzoek tot de gelukkigste landen ter wereld maar in de beeldvorming van de meeste Nederlanders staan we er slecht voor.

Het zelfde zien we in de beeldvorming rond homo/lesbische emancipatiebewegingen wereldwijd. Als je het nieuws moet geloven dan neemt de homohaat overal toe. In een artikel in dagblad Trouw van 1 maart 2014 leg ik uit dat het tegenovergestelde het geval is. Homohaat was bijna altijd en overal aanwezig maar omdat vrijwel niemand zich daar tegen verzette, was het zo vanzelfsprekend dat het niet werd opgemerkt, laat staan bestreden. Juist de vooruitgang om homorechten als mensenrechten te erkennen, leidt er toe dat homohaat zichtbaarder wordt en beter aangepakt kan worden.

Een goed voorbeeld daarvan zijn de Verenigde Staten. De meeste mediaberichten gaan over de moeilijkheden rond de gelijkberechtiging van same sex marriages. Uit onderzoek blijkt dat in de VS in vijftien jaar een omslag heeft plaats gevonden. Was vroeger een meerderheid erg tégen homo/lesbische gelijkberechtiging (bijvoorbeeld inzake het huwelijk), nu is daar een grote meerderheid vóór. Dat geldt met name voor de jongere generaties. Belangrijk is de zeer toegenomen zichtbaarheid: steeds meer mensen kennen homo's en lesbo's in hun eigen omgeving. Onbekend maakt onbemind. Dat geldt heel sterk voor homovijandige landen als Rusland waar kerk en staat een hetze zijn begonnen tegen deze zondebokken van onze tijd.

Homovijandig geweld kwam ook in Nederland veel voor maar vrijwel niemand durfde aangifte te doen bij de politie, die bovendien zelf vaak homovijandig was. Zoals ik al beschreef in blogbericht 45 is de aangiftebereidheid enorm toegenomen mede dankzij de strategie van zelforganisatie, sleutelfiguren en bondgenoten. De gebleken statistische stijging van anti-homo-geweld in Amsterdam betekent dus niet vanzelf dat er meer geweld is maar kan ook betekenen dat de aangiften toenemen. In ieder geval houdt het in dat de homovoorlichting in het onderwijs verbeterd moet worden omdat vooral puberende jongens zich homovijandig gedragen.

Deze wetmatigheden heb ik trachten te omschrijven als de mediawet van de schijnbare achteruitgang. Onder vooruitgang versta ik het toenemend vermogen van mensen om zelf zin en vorm te geven aan het eigen bestaan. Achteruitgang is tegendeel daarvan.

Vooruitgang wordt (schijnbaar tegenstrijdig) bevorderd door makkelijk te overwinnen weerstanden ertegen. Door een reeks kleine overwinningen ontstaat het gevoel dat achterstelling beëindigd kan worden: de wet van de stimulerende achterstand.

Vooruitgang wordt evenzeer paradoxaal gehinderd door het ontbreken van weerstand waardoor velen gaan denken dat het werken aan vooruitgang niet meer nodig is. Dat noemt men de wet van de remmende voorsprong. Nederland heeft daar een tijd last van gehad waardoor de samenleving weerloos dreigt te worden tegen tegenspoed, zoals godsdienstig geweld.

Als er dan een omslag komt dan ontstaat in de meeste media de neiging om ontwikkelingen eenzijdig te somber af te schilderen waardoor men gaat denken dat er geen vooruitgang te behalen is: de mediawet van de schijnbare achteruitgang.

De meeste media benadrukken het slechte nieuws en besteden geen aandacht aan het goede nieuws. Daardoor bevestigen zij het beeld van de schijnbare achteruitgang waardoor mogelijke vooruitgang onopgemerkt blijft en daardoor niet tot stand komt. Dit heet de wet van de zichzelf waarmakende voorspelling. Deze is gebaseerd op het Thomas-theorema: als veel mensen denken dat iets waar is en zij gaan daar naar handelen dan vergroot dat de kans dat het waar gaat worden. Dat geldt bij voorbeeld voor het verslechteren van de economie, het instorten van de euro en de verwachting dat er oorlog komt.

Het is de taak van sociaalwetenschappelijk onderzoek om deze wetmatigheden te doorbreken. Niet alleen door de echte feiten boven water te krijgen maar ook door mogelijke verbeteringen goed te onderzoeken. Eenvoudiger gezegd: laat u niet de put in praten maar blijf werken aan een menswaardiger wereld. En wordt daardoor geen willoos slachtoffer van de mediawet van schijnbare achteruitgang!

zaterdag 16 augustus 2014

55. Godsdienstwaanzin

Van 8 tot 10 augustus 2014 werd in Oxford, Engeland, een wereldcongres gehouden van de International Humanist and Ethical Union (IHEU). Vaste lezers van mijn blog konden dat al weten maar velen zal het ontgaan zijn omdat hierover geen aandacht in de meeste media te vinden was. Des te meer was er wereldwijd uitvoerige en bloederige berichtgeving over uitwassen van godsdienstwaanzin. Waarom is er toch meer aandacht voor waanzin dan voor redelijkheid? Mijn blog is een bescheiden poging om deze beeldvernauwing te doorbreken.

De IHEU bracht in 2002 de Amsterdam Declaration uit. Daarin worden de kerndoelen van de humanistische beweging omschreven. Ieder mens heeft het recht zelf zin en vorm te geven aan het eigen leven zolang de mensenrechten van anderen niet aangetast worden. In die gedachtegang is democratie niet de dictatuur van de meerderheid maar de beschermer van die minderheden die de mensenrechten in acht nemen. Rusland en de andere staten die homo/lesbische minderheden vervolgen, handelen in strijd met deze democratische grondrechten. Ook hier is houding inzake homoseksualiteit een toetssteen.

Een nadere uitwerking van de Amsterdam Declaration is te vinden in de zojuist door de IHEU uitgebrachte Oxford Declaration. Het gaat hier om de vrijheid van denken en van meningsuiting. Deze is vastgelegd in artikel 18 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM). Ten onrechte wordt die bepaling vaak vernauwd tot de godsdienstvrijheid. Ook de vrijheid van de niet-godsdienstige levensovertuiging en de vrijheid om van godsdienst of levensovertuiging te veranderen vallen daar onder. Het is geen vrijbrief voor godsdienstigen om andersdenkenden te discrimineren of zelfs te vermoorden. Zie mijn blogbericht 25: Godgeklaagd!

Islamitische landen, het Vaticaan en Rusland zijn bezig om artikel 29 van de UVRM zo uit te leggen dat godsdienstigen het recht zouden hebben om niet geschokt te worden door andersdenkenden. Joden, christenen, moslims en andere aanhangers van godsdiensten menen soms meer rechten te hebben dan anderen. In blogbericht 9 geef ik een voorbeeld van de schijnheiligheid van het Vaticaan: vóór rechten van minderheden als katholieken in een land in de minderheid zijn en er tégen als de kerk de meerderheid heeft. Wel de meest vreselijke dingen over homoseksualiteit roepen maar homo/lesbische minderheden het recht ontzeggen om voor gelijke behandeling inzake het burgerlijk huwelijk op te komen.

Terecht stelt de Oxford Declaration dat het recht om niet gekwetst te worden niet bestaat in de UVRM. Het is immers in strijd met artikel 18 inzake de vrijheid van denken en van meningsuiting. Extremistische godsdienstigen voelen zich vaak al geschokt door het loutere bestaan van andersdenkenden. We zien in veel dogmatische godsdienstige landen waartoe dergelijke onverdraagzaamheid kan leiden. Het is in ieders welbegrepen eigenbelang om godsdienstwaanzin te bestrijden!


Zie voor een indruk van het congres de blog van Ingeborg Takken.

Ook in de Verenigde Staten de vrijheid van godsdienst en levensbeschouwing aangetast!

zaterdag 9 augustus 2014

54. "War on Christianity"?

Dit weekeinde van 8 tot 10 augustus 2014 wordt in Oxford, Engeland, een wereldcongres gehouden van de International Humanist and Ethical Union. Deze unie is sinds de oprichting in 1952 te Amsterdam wereldwijd de belangenbehartiger van de humanistische beweging. Wie daarover een goed boek wil lezen kan terecht bij Bert Gasenbeek (red.), International Humanist and Ethical Union (1952-2002). Past, present and future. Utrecht 2002.


Van 1986 tot 1998 heb ik als (co)president van de IHEU mogen meewerken aan de groei van deze wereldorganisatie. In deze tijden van toenemende godsdienstige onverdraagzaamheid is het erg belangrijk dat de belangen van ongodsdienstigen doelmatig behartigd worden. Als de verdedigers van vrijheid zich niet organiseren dan helpen de vijanden van vrijheid haar om zeep. Humanisten gaan er van uit dat mensen het recht hebben om zelf zin en vorm te geven aan hun bestaan zolang zij anderen in hun mensenrechten niet schaden. Het is daarom nogal lachwekkend om te zien dat sommige christenen in dit kader spreken van een "War on Christianity".

Aanleiding voor deze onterechte beschuldiging is de voortgang die veel bewegingen voor homo/lesbische emancipatie in nogal wat staten maken door met name de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor paren van gelijk geslacht. Het verzet daartegen neemt in de Verenigde Staten steeds potsierlijker vormen aan. Wie niet beter weet, zou haast denken dat het heteroseksuele huwelijk verboden dreigt te worden. En dat daar alleen nog maar huwelijken tussen mannen en tussen vrouwen toegestaan zouden worden. Om deze vorm van heteroseksuele onverdraagzaamheid te maskeren wordt net gedaan of er sprake zou zijn van "gay intolerance".

Zo wordt er geroepen dat de vrijheid van godsdienst door same sex marriages in gevaar zou komen terwijl iedereen in die liberal states mag geloven wat hij of zij wil zolang men de vrijheid van andersdenkenden niet aantast. Werkelijke godsdienstvrijheid houdt ook in dat mensen van godsdienst mogen veranderen of bijvoorbeeld humanist mogen worden. In de VS halen sommigen er zelfs het dodelijke virus ebola bij om homoseksualiteit en atheïsme te bestrijden!

Ook wordt gedaan alsof de belangen van kinderen worden geschaad door ouderparen van gelijk geslacht terwijl uit een overvloed aan onderzoek blijkt dat dit niet het geval is. Zo blijkt weer eens dat homoseksualiteit een belangrijke toetssteen is voor de handhaving van mensenrechten. 

Bovendien heerst ook in de VS het gangbare misverstand dat het democratisch zou zijn om de homo/lesbische minderheid van hun mensenrechten te beroven. Zij denken ten onrechte dat democratie de dictatuur van de meerderheid zou zijn.

Het is dan ook van groot belang dat de IHEU als grote wereldwijde levensbeschouwelijke organisatie de gelijkberechtiging van homo/lesbische minderheden tot speerpunt van haar beleid heeft gemaakt. Paradoxaal genoeg beseffen de meeste godsdienstigen niet dat het uitgerekend de humanisten zijn die de vrijheid van godsdienst en levensbeschouwing het beste verdedigen. Vergelijk dat eens met al die onverdraagzame godsdienstigen die alleen hun eigen godsdienst de vrijheid gunnen die zij onder andersdenkenden bestrijden. Kijk maar naar al die godsdienstoorlogen die momenteel gevoerd worden! 




zaterdag 2 augustus 2014

53. Van homohaat tot vliegramp

In mijn vorige blogbericht, over het monster Trotteldrom, schreef ik: "van homohaat tot vliegramp". Sommige lezers begrepen niet wat ik daarmee bedoelde. Om dat uit te leggen moet ik eerst de vraag beantwoorden: "wat hebben kanaries met mijnrampen te maken?".

Vroeger namen mijnwerkers kanaries de steenkolenmijnen in omdat deze vogeltjes heel gevoelig zijn voor dodelijke gassen zoals koolmonoxide en methaan. Als de kanaries dood neervielen, wisten de mijnwerkers dat ze zo snel mogelijk de mijn moesten ontvluchten. Mijn stelling is dat homo/lesbische minderheden de rol van kanaries kunnen vervullen in mensenrechten bedreigende maatschappijen. Als minderheden aangetast worden in het recht van mensen om zelf zin en vorm te geven aan hun leven dan weet je dat er dodelijke slachtoffers kunnen gaan vallen.

Anders dan vele andere minderheden is de homo/lesbische uiterst kwetsbaar. Homo's en lesbo's groeien vrijwel altijd op in een heteroseksuele omgeving waardoor het hen meestal ontbreekt aan positieve rolmodellen. Velen denken in homovijandige omgevingen zelfs dat zij de enigen zijn. Er is meestal geen sprake van homo/lesbische zelforganisatie die goed tegenspel kan bieden tegen onderdrukking. Daardoor duiken velen onder in een leven als schijnbare hetero waardoor zij nog veel kwetsbaarder worden.

Als een variant op het Stockholmsyndroom nemen helaas sommigen uit homo/lesbische minderheden hun toevlucht tot instellingen die hen vervolgen: kerk, moskee, politie, leger, geheime diensten. Daar behoren zij vaak tot degenen die het hardvochtigst zijn tegen hun gevoelsgenoten. Zo vervolgen zij in anderen wat zij in henzelf onderdrukken. Heel veel homohaters denken dat zij daardoor niet van homoseksualiteit verdacht zouden kunnen worden. Terwijl wij beter zouden moeten weten. Want waarom zouden echte hetero's zich bedreigd voelen door homo's?

Uit een recent onderzoek naar de positie van homo/lesbische militairen wereldwijd blijkt weer eens hoezeer de onderdrukking van homoseksualiteit samenhangt met het in het algemeen schenden van mensenrechten in maatschappijen. De invoering van anti-homo-wetten in Rusland is niet een op zichzelf staande gebeurtenis maar maakt deel uit van een door een fundamentalistische orthodoxe kerk gevoed nationalisme tegen het zogenaamd 'decadente' Westen. De strijd tegen de zogenaamd 'fascistische' Oekraïne is daar ook een onderdeel van. Deze nationalistische Russen voelen zich van alle kanten bedreigd en komen zo tot het zoeken van zwarte schapen, van homo's tot vermeende fascisten.

Het wereldwijde verzet tegen de Russische anti-homo-wetten mag daarom niet worden afgedaan als een onbeduidend nevenverschijnsel. Het was een waarschuwing: eerst sneuvelen de kwetsbare kanaries en daarna kunnen grootschaliger rampen volgen.




Nederland maakt het makkelijker voor Russische LHBT om asiel te verkrijgen.