zaterdag 28 maart 2015

85. Zoenende voetballers

In de Verenigde Staten blijkt vaak dat homovijandige mannen in het geheim zelf homo zijn. In bericht 18 van 2 november 2013 schrijf ik dat sommige homohaters hun homoseksualiteit trachten te onderdrukken door die in anderen te vervolgen. In de Huffington Post van 20 maart 2015 staat een goed verhaal van Michelangelo Signorile over de vraag hoe men daar mee om moet gaan. Is het beter deze homohaters in de kast met rust te laten? Of moeten wij hun schijnheiligheid ontmaskeren omdat zij een gevaar vormen voor gelijkberechtiging? Het kan in ieder geval geen kwaad om de homohaters te laten weten dat wij hun spel door hebben, zoals in een Duitse advertentie tegen homohaat rond het voetballen.

Als in onderstaande tekst geen links naar afbeeldingen staan, ga dan naar
http://robtielmanblogt.blogspot.nl/2015/03/85-zoenende-voetballers.html
Het bekijken van deze afbeeldingen is nodig om de tekst goed te kunnen begrijpen.

Dit is mijn vierde blogbericht in de reeks over lichamelijkheid tussen mannen. Het eerste ging over afbeeldingen van op elkaar verliefde mannen, het tweede over vriendenparen en het derde over mannenparen. Ik schrijf nog berichten over elkaar kussende mannen, over lichamelijkheid in mannengroepen, over gay twins en over mannennaakt dat geen porno is.

Waarom aandacht voor zoenende voetballers? Zoals bekend, hoort voetballen tot de meest homovijandige sporten. Een mogelijke verklaring voor die homohaat zou kunnen liggen in het homo-erotische karakter van de sport. Dat kan aantrekkelijk zijn voor juist die mannen die graag lichamelijk met mannen omgaan zonder open te zijn over hun mogelijke homo- of biseksualiteit. Daar is niets tegen zo lang zij hun eigen seksuele gevoelens niet trachten te onderdrukken door ze in anderen te vervolgen. Ik spreek uit ervaring: lees mijn bericht van 8 maart 2014 over mijn eerste vriendje.

Uit de kast gekomen voetballers
Er zijn inmiddels goede ontwikkelingen. Zo kwam de Amerikaanse voetballer Robbie Rogers uit de kast. Hier is hij te zien met zijn toenmalige vriend Greg Berlanti. Robbie Rogers staat rechts op de foto. Hij was niet de eerste. In 1990 kwam voor het eerst de Engelse voetballer Justin Fashanu uit de kast. De toen zeer homovijandige Engelse pers en politie maakten hem het leven onmogelijk en hij maakte daar in 1998 een einde aan.

In 1997 kwam de Nederlandse voetballer Wensley Garden uit de kast. Hij deed een heel belangrijke waarneming:"Gek genoeg zijn voetballers best wel lijvig ingesteld. Onder de douche kwam het regelmatig voor dat spelers elkaar in het kruis pakten. Voetbalhumor. En in het grote bad voelde je vaak voeten en benen van anderen over je heen. Zelf probeerde ik me daar afzijdig van te houden. Ik had het gevoel dat ze dan zouden denken dat ik die jongen zou willen bespringen."

In 2000 volgde de Noorse voetballer Thomas Berling, in 2003 de Nederlandse voetballer John de Bever & Kees Stevens (zijn echtgenoot), in 2007 de Duitse voetballer Marcus Urban, in begin 2011 de Zweedse voetballer Anton Hysén, in de tweede helft van 2011 de Amerikaanse voetballer David Testo, in 2013 de bovengenoemde Amerikaanse voetballer Robbie Rogers en in 2014 de Duitse voetballer Thomas Hitzlsperger. Opvallend is dat de meesten uit de kast kwamen kort voor of nadat zij ophielden met voetballen. Dat ging gepaard met veel vijandige reacties. Het was voor de Nederlandse voetbalbond KNVB een belangrijke reden om een hele reeks acties tegen homohaat in het voetballen op gang te brengen. Met het strijden tegen deze homohaat rond het voetballen was de openlijk homoseksuele Nederlandse scheidsrechter John Blankenstein (1949-2006) al veel eerder begonnen. Hij kreeg daarvoor in 2003 de Bob Angelo Penning. Een stichting met de naam Blankenstein zet zijn werk voort.

Zoenende voetballers
Ik heb niets tegen zoenende voetballers, integendeel. Ook niet tegen intimiteit tussen voetballers, al dan niet onder de douches. Zo lang de betrokkenen er mee instemmen, mag iedereen van mij zijn gang gaan. Maar laat men dan ook zo eerlijk zijn om daarin geen rechtvaardiging te zoeken om openlijk homoseksuele voetballers weg te pesten.

Daarom deze fotoserie om te laten zien hoe gangbaar het elkaar zoenen onder voetballers is. En dan ik heb nog niet eens over de ontelbare omhelzingen. Ik zie ze graag. Maar dan wel wat minder nogal doorzichtig bekrompen omgaan met openlijk homoseksuele collega's.

In alfabetische volgorde van de eerstgenoemden: David Beckham & Ole Gunnar SolskjaerCannavaro & Ruud van Nistelrooy, Claudio Canniggia & Diego Maradonna, Andy Carrol & Lukasz Fabiante, Mathieu Debuchy & Olivier Giroud, Tim Flowers & Jan Aage Fjortoft, Lionel Messi & Neymar, Samir Nasiri & Sergio Aguero, Gary Neville & Paul Scholes, Diego Perotti & Alvaro Negredo, Robin van Persie & Wayne Rooney, Tomasz Radzinsky & Wayne Rooney, Ivan Rakitic & Daniel Carrico en Alan Smith & Gary Kelly.

Verder kwam ik op internet een aantal zoenende voetballers tegen waarvan het mij niet duidelijk is wie dat zijn. Degenen die dat wel weten, mogen het mij doorgeven. Allereerst dit Nederlandse duo dat er bijna een balletdans van maakt. Hier gaat er één op de knieën. Deze proberen het in een vol stadion stiekem te doen. Sommigen maken er een trio van. Wie heeft Ruud van Nistelrooy hier te pakken? En dat geldt ook voor Buffon. Een paar doet net alsof ze in een slaapkamer verkeren. Erg bont maken Phil Bardsley & Kevin Nolan het: de achterste grijpt de voorste in zijn kruis, waarop de voorste de achterste een zoen geeft! Zoals Engelstaligen zeggen: "I rest my case!" Ofwel: heeft u nog meer bewijs nodig?

Ik ga niet zo ver als de Russische priester die gezegd heeft dat alle voetballers homo zijn. Maar dat het een lichamelijke sport is, blijkt wel uit dit bekende beeld met de handen voor het kruis. Of anders wel uit deze beelden van onder de douches. Met zijn tweeën, drieën, vieren, vijfenzessen, zevenen, enzovoorts. Allemaal heel gezellig. Maar geen reden om openlijk homoseksuele voetballers uit te sluiten!

zaterdag 21 maart 2015

84. Mannenparen

Het streven naar huwelijksgelijkberechtiging krijgt wereldwijd steeds meer draagvlak. Dankzij zelforganisatie en het samenwerken met bondgenoten en sleutelfiguren heeft de homo/lesbische beweging al veel bereikt. In dit blogbericht vraag ik de aandacht voor de betekenis van beeldvorming rond homoseksualiteit voor dit emancipatieproces. 'Mannen onder elkaar' dat betekende meestal geweld of stiekeme homoporno. Het tussengebied van intimiteit tussen twee mannen was vrijwel altijd onzichtbaar. Wat voor heteroseksuelen heel gewoon was en is (elkaar in het openbaar liefdevol aanraken), was voor mannenparen vaak het ongewild oproepen van gewelddadige homohaat.

De homo/lesbische emancipatie in Griekenland loopt achter bij het tot stand komen van gelijkberechtiging. Dat is opmerkelijk gezien de rol van de dichteres Sappho van Lesbos en het Olympische athletisch mannennaakt uit de Klassieke Oudheid dat voor de mannenliefde eeuwenlang zo'n bron van inspiratie is geweest. De godsdiensten met één god hebben de gelijkgeslachtelijke liefde soms tot in de dood vervolgd met nog altijd vreselijke gevolgen. Toch wordt nu in steeds meer landen de openlijke intimiteit tussen mannen zichtbaarder. Hieronder geef ik een overzicht. Als in onderstaande tekst geen links naar afbeeldingen staan, ga dan naar http://robtielmanblogt.blogspot.nl/2015/03/84-mannenparen.html
Het bekijken van deze afbeeldingen is nodig om de tekst goed te kunnen begrijpen.

Voorgeschiedenis
Over de voorgeschiedenis van afbeeldingen van mannenparen verwijs ik naar mijn bericht over bijzondere vriendschappen dat binnenkort in deze reeks zal verschijnen. Dit is mijn derde blogbericht in de reeks over lichamelijkheid tussen mannen. Het eerste ging over de verbeelding van op elkaar verliefde mannen en het tweede over vriendenparen. Daarna zullen nog berichten volgen over andere elkaar kussende mannen (zoals voetballers), over lichamelijkheid in mannengroepen en over mannennaakt dat geen porno is.

Naoorlogse afbeeldingen van mannenparen
Na de Tweede Wereldoorlog verschenen in de VS en Europa homobladen met foto's van wat toen beefcake werd genoemd: aantrekkelijke gespierde mannen. Hier twee bladzijden uit het Amerikaanse tijdschrift Physique Pictoral. In dit blad stond ook het werk van de Amerikaan Harry Bush (?-1994).

Het is mij opgevallen dat afbeeldingen van twee mannen die teder met elkaar omgaan in de minderheid zijn. Dat geldt ook voor het wereldberoemde werk van de Finse tekenaar Tom of Finland (Touko Laaksonen 1920-1991) die zijn eerste bekendheid kreeg via Physique Pictoral. Hij is volgens mij wereldwijd de allereerste homokunstenaar die het tot eigen, expliciet homoseksuele, postzegels heeft gebracht. Andere tekeningen van hem van mannenparen zijn deze twee geliefden en deze twee matrozen. Ook de Franse tekenaar Roland Caillaux (1905-1977) tekende enkele mannenparen.

Schilderijen van mannenparen
Ook hier blijkt dat naoorlogse schilderijen van mannenparen die niet verwikkeld zijn in gevechten of seks heel zeldzaam zijn. Ik geef enkele voorbeelden van schilders die wel mannenparen afbeelden: de Amerikaanse schilders Paul Cadmus  (1904-1999), Jared French (1905-1988) en George Tooker (1920-2011), de Britse schilders Michael Leonard (1933-) en Michael Stennett (1946-), en de Nederlandse schilder Wim Heldens (1954-). Er is wel veel romantische kitsch maar die laat ik buiten beschouwing.

Fotoboeken en kalenders met mannenparen
Het wordt eentonig maar in de homofotoboeken die vanaf de jaren zestig verschijnen, komen foto's van mannenparen ook weinig voor. Enkele voorbeelden van uitzonderingen zijn fotoboeken met werk van de Amerikaanse fotograaf George Platt Lynes (1907-1955), de Nederlandse balletdanser, choreograaf en fotograaf Hans van Manen (1932-), en de Amerikaanse fotografen Bruce Weber (1946-) en Stephen Underhill(1962-). Laatstgenoemde maakt ook homo-erotische prentbriefkaarten.

Ook verschijnen er steeds meer homo-erotische kalenders. Een van de bekendste is Dieux du Stade met blote Franse rugbyspelers. Hoewel deze kalenders oorspronkelijk bedoeld waren voor vrouwen blijken zij zeer in de smaak te vallen bij homomannen. Ook hier zijn opvallend weinig mannenparen te bewonderen maar ik heb in een kleedkamer toch nog een mannenpaar kunnen vinden...

Fotomodellen in de kledingreclame
In de Verenigde Staten is jarenlang getracht om de mogelijke homoseksualiteit van alle mannelijke fotomodellen te verdoezelen. Maar de laatste tijd komen ook fotomodellen uit de kast. En ik heb mij hier vooral beperkt tot de klerenkast want daar gebeurt dit het meest. Hieronder enkele voorbeelden uit de reclamewereld voor zwem- en sportkleding (in alfabetische volgorde): Joshua Michael Brickman & Steven Dehler, Kris Evans & Brian Jovovich, Adrian Kute & Jonathan BestSean O'Pry & Garrett Neff, Brian Shimansky & Ikor Nor, en Murray Swanby & Pablo Hernandez .

Opmerkelijk is de rol van de kledingsketen Abercromble and Fitch dat vooral bekend is geworden door het mannelijk personeel met ontbloot bovenlijf. Hoewel het bedrijf een heteroseksuele uitstraling in stand tracht te houden (veel vrouwen storten zich als bijen op de mannenhoning) blijken er toch homo-erotische plaatjes voor te komen. Ik geef enkele voorbeelden van twee mannen met opvallend laag gezakte broeken, van twee mannen die lekker intiem tegen elkaar aan staan, en van twee die samen onder de douche staan. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat dit uitzonderingen zijn en dat foto's met vrouwen de overhand hebben.

Mannenparen op internet
Dankzij internet wordt steeds meer intimiteit tussen mannen zichtbaar. Dat is met name voor homo's die in homovijandige landen wonen een enorme vooruitgang. Ik heb mij bij de onderstaande keuze beperkt tot mannenparen van fotomodellen. Wederom in alfabetische volgorde zijn dat: Diego Amery & Konstantin Kamynin, Jeremiah Brent & Nate Berkus, Max Emerson & Paul Francis, Chris Fawcett & Nikola Jovanovic, Fernando Fernandes & Eduardo SoaresRenato Ferreira & Bernardo VelascoPaul Francis & Levi Poulter, Josey Greenwell & Rodiney Santiago, Matthew James & Charlie RawlinsKonstantin Kamynin & Mourad Back, Domenique Melchior & Goran Jurenec, Colby Melvin & Brandon BrownRuben & Reval Minnekhanov, Michael Radon & Jed Hill, Danny Schwarz & Guy Robinson, Samuel Vieira & Anton Vasconcellos en Sam Way & Jeff Tomsik. In dit onderdeel mogen de vloggers (videobloggers) Mark Miller & Ethan Hethcote niet onvermeld blijven.

Films en videoclips met mannenparen
Hier is duidelijk sprake van een doorbraak omdat steeds meer de intimiteit tussen twee mannen zichtbaar wordt in films en videoclips. Was homoseksualiteit in films lange tijd een taboe of werd het afgeschilderd als iets vreselijks: die tijd is voorbij. Ik geef weer enkele voorbeelden van mannenparen (in alfabetische volgorde van de films). In de videoclip 'All-American Boy' spelen Nick Alan & Steve Grand. De eerste Indiase mannenkus vindt plaats in de film 'Bombay Talkies' met Randeep Hooda & Saqib Saleem. In de Amerikaanse film 'I Love You Phillip Morris' spelen Jim Carrey & Ewan McGregor een vriendenpaar. Daniel Radcliffe & Dane DeHaan doen dat in de film 'Kill your Darlings'. In de vrolijke Britse film 'My Beautiful Laundrette' zijn dat Gordon Warnecke & Daniel Day-Lewis. De acteurs Chris Pine & Zachary Quinto spelen in de Amerikaanse film "Star Trek Into The Darkness". In de Amerikaanse films 'Triple Crossed' zijn dat Jack Brockett & Sean Paul Lockhart en in "Truth" zijn dat Rob Moretti & Sean Paul Lockhart. Ohad Knoller & Yehuda Levi spelen een paar in de Israelische film 'Yssi & Jagger'. Kenmerkend Nederlandse voorbeelden zijn de zeer veel bekeken films 'Ja zuster, nee zuster' met Paul de Leeuw en Paul R. Kooij en 'Alles is liefde' met Paul de Leeuw & Daan Schuurmans.

Mannenparen in televisieseries
Het toegenomen draagvlak voor gelijkberechtiging hangt samen met de grotere aandacht voor mannenparen in televisieseries. Hieronder wat voorbeelden (in alfabetische volgorde van de eerstgenoemde acteurs): Michael Cashman & Gary Hailes in 'Eastenders', Charlie David & Gregory Michael in 'Dante's Cove', Carlo Degen & Alexander Gier in 'Alles was zählt', Trevor Donovan & Freddy Smith in '90210', Gavin Houston & Aaron O'Connell in 'The Haves and Have Nots', Bruno Langley & Charlie Condou in 'Coronation Street', Matthew Rhys & Luke Macfarlane in de serie 'Brothers & Sisters'Lukas Sauer & Timothy Boldt in 'Unter uns', Jussie Smollett & Rafael de la Fuente in 'Empire'Mateus Solana & Thiago Fragoso in 'Amor a la Vida', Russell Tovey & Jonathan Groff in 'Looking' en Guy Wilson & Freddie Smith in 'Days of Our Lives'.

Net zoals bij de Nederlandse televisieserie 'Goede tijden, slechte tijden' leiden de eerste homozoenen soms tot oproer maar al snel raken de kijkers er aan gewend. Door deze mannenparen in televisieseries gaan zij deel uit maken van het dagelijks leven van miljoenen kijkers en smelten vooroordelen weg als sneeuw voor de zon.

Dat die vooroordelen nog niet helemaal verdwenen zijn, maken twee heteromannen (Iain Lee & Justin Dealy) duidelijk als zij voor de BBC doen alsof zij een vriendenpaar zijn dat hand in hand over straat loopt. Daaruit blijkt dat er nog veel werk verzet moet worden en we niet te snel achterover mogen leunen!




zaterdag 14 maart 2015

83. Vriendenparen

Najaar 1967 ontmoette ik voor het eerst een vriendenpaar dat al 20 jaar samenwoonde. Als slachtoffer van de toenmalige bevooroordeelde beeldvorming rondom homoseksualiteit had ik daar als jonge volwassene nog nooit van gehoord. Het toen nog gangbare beeld van oude homo's was dat het zielige vereenzaamde mannen waren die wegkwijnden onder het erge noodlot dat hen getroffen had. Het was voor mij een opluchting te zien dat je als oudere homo ook gelukkig kon worden. 

Toen Herman en ik 43 jaar geleden gingen samenwonen, vond een deel van de toenmalige homo/lesbische beweging meewarig dat wij bezig waren "huwelijkje te spelen". Dat werd nog erger toen wij als een van de eerste vriendenparen in Nederland erkend werden als pleeggezin. Wij waren 20 jaar noodopvang voor een tiental homojongens vanaf 16 jaar die van huis waren weggelopen of het huis waren uitgezet omdat hun ouders homoseksualiteit niet aanvaardden. En dat in een tijd dat velen in de homo/lesbische beweging het huwelijk als vorm van verwerpelijke onderdrukking zagen. Dit homoverzet tegen het huwelijk is te begrijpen tegen de achtergrond van een eeuwenlange heteroseksuele onderdrukking van homoseksuelen. Maar dat betekent nog niet dat alles wat hetero's doen dus fout is. Omdat hetero's ademhalen, hoeft dat voor homo's geen reden te zijn om daar dan maar mee te stoppen.

Homoseksueel ouderschap moest nog worden uitgevonden en ik heb daar veel lezingen over gegeven van Noorwegen tot de Verenigde Staten. De strijd voor de gelijkberechtiging van homo/lesbisch ouderschap moest nog beginnen. Inmiddels is wetenschappelijk aangetoond dat homo/lesbisch ouderschap minstens even goed is als heteroseksueel ouderschap. En net als de gelijkberechtiging van homo- en lesbische paren wordt homo/lesbisch ouderschap in steeds meer landen wettelijk erkend. De website www.meerdangewenst.nl geeft allerlei praktische informatie en brengt wensouders bij elkaar. Lezing van het boek De wens & de vaders door Sara Coster is zeer aan te raden.

Als in onderstaande tekst geen links naar afbeeldingen staan, ga dan naar
http://robtielmanblogt.blogspot.nl/2015/03/83-vriendenparen.html
Het bekijken van deze afbeeldingen is nodig om de tekst goed te kunnen begrijpen.

In Nederland hebben veel vriendenparen in de openbaarheid een belangrijke rol gespeeld bij het zichtbaar maken van het feit dat ook homomannen in staat zijn om samen gelukkig ouder te worden. Ik noem hier (in alfabetische volgorde): de artiesten Jos Brink & Frank Sanders, de homorechtenjurist en de kunstenaar Boris Dittrich & Joshua Rosenbaum, de artiest en zijn vriend André van Duin & Martin Elfrink, de schrijver/dichter en de schilder Jaap Harten & Oskar Lens, de schrijver/dichter en zijn weduwnaar Gerrit Komrij & Charles Hofman, de artiest en zijn echtgenoot Paul de Leeuw & Stephan Nugter & hun kinderen, de vormgever en de architect Benno Premsela & Friso Broeksma, de schrijver/dichter en zijn partner Gerard Reve & Joop Schafthuizen, de journalist en zijn levenspartner Jan Rogier & Pieter Conijn, de zanger en de acteur Ramses Shaffy & Joop Admiraal en de televisieman en zijn echtgenoot Peter van der Vorst & Sander Schreurs & hun zoontje Levi.

Wereldwijd zijn vooral bekend geworden de zanger en zijn echtgenoot Elton John & David Furnish & hun kinderen. Ook in Groot-Brittannië geldt dat voor de net uit de kast gekomen schoonspringer en de scenarioschrijver Tom Daley & Dustin Lance Black. In Duitsland zijn dat de burgemeester van Berlijn en de arts Klaus Wowereit & Jörn Kubicki. In Vlaanderen en Zuid-Afrika zijn dat de schrijver en partner Tom Lanoye & René Los. In de Verenigde Staten zijn dat de zanger/acteur en de schilder/acteur Lance Bass & Michael Turchin, de acteurs Neal Patrick Harris & David Burtka & kinderen, de acteur en de fitness trainer Jonathan Knight & Harley Rodriguez, de modellen Miles McMillan & Zachary Quinto en de eerste openlijke American football-speler en de zwemmer Michael Sam & Vito Cammisano. Over het Amerikaanse vriendenpaar Tom Bridegroom & Shane Bitney Crone is een veel geprezen documentaire gemaakt: Bridegroom.

Omdat dergelijke vriendenparen belangrijke rolmodellen zijn voor homo's wereldwijd vroeg ik mij af of er ook schilderijen van vriendenparen bestaan. Het kan aan mij liggen maar ik heb die niet kunnen vinden behalve die van de Nederlandse schilder Wim Heldens. Hij past zo in de eeuwenoude Nederlandse traditie van portretschilders en hij heeft internationale erkenning gekregen

Een bekend standbeeld van een vrienden- (en vriendinnenpaar) is het Gay Liberation Monument van George Segal in het Christopher Park in New York en op de Stanford University Campus in Californië.

Dit is mijn tweede blogbericht in de reeks over lichamelijkheid tussen mannen. Het eerste ging over de verbeelding van op elkaar verliefde mannen. Na bovenstaand blogbericht over vriendenparen zullen nog berichten volgen over andere mannenparen in de media (zoals in de reclame), bijzondere vriendschappen uit het verleden, elkaar kussende mannen (zoals voetballers), lichamelijkheid in mannengroepen en over mannennaakt dat geen porno is. U bent alvast gewaarschuwd!







zaterdag 7 maart 2015

82. Meestgelezen blogberichten

Nu mijn blog meer dan twintigduizend keer is gelezen, biedt dat voldoende aan gegevens om te bekijken voor welke onderwerpen mijn lezers de meeste belangstelling hebben en wat daarin veranderd is sinds 30 augustus 2014 toen de tienduizend gepasseerd werd.

Hier staat de top tien aan thema's die mijn lezers tot nu gekozen hebben om te lezen:
1. Nederlands wereldwijd (was zesde), 2. Friesland (was eerste), 3. mijn homoverleden, 4. (Frans) Vlaanderen (nieuw), 5. racisme (nieuw), 6. wereldwijde homovervolging (was toen vijfde), 7. humanisme (was toen tweede), 8. Amerika, 9. homoseksualiteit in Nederland (nieuw), en 10. mediakritiek.

Verdwenen uit deze nieuwe top tien zijn: democratie (was toen vierde), onderwijs (was zevende), en Rusland (was negende). Deze volgordes vloeien voort uit de populariteit van de meest gelezen blogberichten. Per thema noem ik vervolgens de top drie of vier van de meest gelezen blogberichten binnen dat thema, ook in volgorde van populariteit. Als dat bekend is, geef ik aan hoe lezers die berichten hebben gevonden.

Voor de wereldwijde spreiding van mijn lezers verwijs ik naar mijn blogbericht 71 van 6 december 2014 over Nederlands als wereldtaal. Het blijkt dat vrijwel over de hele wereld mensen te vinden zijn die Nederlands kunnen lezen, met dank aan de 175 in veertig landen verspreide opleidingen Neerlandistiek. De top tien landen zijn nu: Nederland, de Verenigde Staten, Duitsland, Rusland, Frankrijk,  België, Oekraïne, India, Polen en Roemenië.

1. Nederlands wereldwijd
De groep blogberichten over de positie van de Nederlandse taal en cultuur wereldwijd is in een half jaar tijd van de zesde naar de eerste plaats gestegen. Dat komt mede dankzij de opleidingen Neerlandistiek die van mijn blog gebruik maken. In deze groep werd het meest gekeken naar blogbericht 71 over Nederlands wereldtaal? gevolgd door nummer 17 over Disadvantaged by English, nummer 12 over Handicapé par la francophonie en nummer 13 over Afrikaner identiteit. Veel lezers kwamen ook binnen via Gay Afrikaners.

2. Friesland
Het op één na best bekeken blogbericht is nummer 33 over de Friese taalvrede. Binnen deze Friese groep zijn ook de blogberichten 21 over It wrede paradys en nummer 81 over de Fryske taalfrede veel bekeken. De Fryske webside It Nijs besteedde aandacht aan mijn blog, onder andere door een in het Fries vertaald blogbericht te plaatsen: Divagedrach tsjin Swarte Pyt wurket averjochts.

2. Mijn homoverleden
Op de derde plaats eindigt ook nu weer blogbericht 32 over Mijn eerste vriendje. De drie andere berichten over mijn persoonlijk homoverleden die goed bekeken werden, waren nummer 45 over Gerard Reve & Antoine Bodar, nummer 37 over Rampenzomer 1967 en nummer 28 over Homojeugd. De meeste lezers met belangstelling voor mijn homoverleden komen binnen via zoekopdrachten aan Google. Vooral de vraag of Antoine Bodar homo is, blijkt veel lezers te boeien. De meeste homoseksuele voorpublicaties uit mijn memoires scoren veel hoger dan alle andere voorpublicaties en met deze laatstgenoemde stop ik dan ook. Belangstellenden voor met name mijn humanistisch verleden zullen moeten wachten tot midden 2016 als mijn boek met levensherinneringen zal verschijnen.

4. (Frans) Vlaanderen
Het meest gelezen bericht in deze Vlaamse groep is blogbericht 9 over mijn vergelijking tussen Vlaanderen en Friesland. Daarin schrijf ik onder andere over de vaak vergeten Vlamingen in Frankrijk, een nog steeds niet volledig erkende minderheid in Frankrijk. Dit komt ook aan de orde in bericht 11 over Frankrijk en Nederland. Het aantal lezers in Vlaanderen steeg het laatste halfjaar dankzij Het Roze Huis in Antwerpen.

5. Racisme
Deze groep berichten schoot in een half jaar tijd omhoog vanuit het niets naar de vijfde plaat dankzij mijn reacties op het debat over Zwarte Piet: blogbericht 61 over Racisme? en nummer 69 over Divagedrag tegen Zwarte Piet werkt averechts. Dit laatste bericht is nu ook beschikbaar in Friese vertaling: Divagedrach tsjin Swarte Pyt wurket averjochts. De soms vermeende discriminatie op grond van afkomst speelde ook een rol in blogbericht 70 over de Turkse troebelen. Lezers van dit laatste bericht kwamen vooral binnen via het landelijk platform openbaar onderwijs CBOO.

6. Wereldwijde homovervolging
Het meest gelezen blogbericht hierover is nummer 29 over het homovijandige Rusland. Dat wordt in deze groep gevolgd door bericht 19 over de noodlottige Britse invloed op de wereldwijde homovervolging. Ook veel werd bericht 31 gelezen over het Oeganda-drama. Wie behoefte heeft aan positieve berichten op dit gebied kan ik verwijzen naar de alsmaar groeiende huwelijksgelijkberechtiging. En ook naar mijn betoog dat ten onrechte door de meesten wordt aangenomen dat bijbel- en koranteksten homoseksualiteit verbieden: het hoofdstuk over homoseksualiteit als toetssteen. Er bestaat gelukkig ook goed nieuws over homoseksualiteit. Zoals de grotere zichtbaarheid van intimiteit tussen mannen dankzij de World Press Photo 2014.

7. Humanisme
Het meest gelezen humanistisch blogbericht is nog steeds nummer 24 over Pieter Admiraal (1929-2013) die wereldwijd een belangrijke rol speelde in de strijd voor legalisering van vrijwillige euthanasie. Dit bericht wordt in deze groep gevolgd door blogbericht 41 uit mijn humanistisch verleden over Piet Thoenes, van Dachau tot Utopia, blogbericht 65 over Verhullende statistieken en nummer 55 over Godsdienstwaanzin. De meeste lezers van deze groep humanistische berichten kwamen binnen via de Universiteit voor Humanistiek en het Humanistisch Historisch Centrum.

8. Amerika
Het aantal Amerikaanse lezers van mijn blog is het grootst na die uit Nederland. In deze groep berichten werd het blogbericht 16 over Hans Brinker and a finger in a leaking dike het meest gelezen. Daarna gevolgd door blogbericht 15 over (Anti) Holland Mania & Nieuw Amsterdam. Ook veel bekeken werd blogbericht 18 over Dangerous stamps! Met dank aan Postzegelblog want postzegels kunnen heel veel onthullen over een land, in dit geval de Verenigde Staten.

9. Homoseksualiteit in Nederland
Als negende eindigde blogbericht 60 over Homovoorlichting. Binnen deze categorie gevolgd door de berichten 51 over Homostudies, 59 over Homojongeren en 78 over Homoseks en jongeren. Deze blogberichten stellen dat nog heel veel voorlichting over homoseksualiteit gegeven moet worden. Een veel bekroonde film die daar zeer geschikt voor is: Jongens. Deze lezers komen vooral binnen via zoekopdrachten aan Google.

10. Mediakritiek
Het meest bekeken in deze categorie is blogbericht 34 over de Vijf misverstanden over democratie. Dat wordt daarna gevolgd door de berichten 63 over Mediamissers, 44 over Mediamanipulatie en 56 over de Mediawet van schijnbare achteruitgang. Ik ben blij met de belangstelling voor kritiek op media omdat hier lange tijd ten onrechte een taboe op rustte. Gelukkig treedt hierin verandering op. Een goed voorbeeld daarvan is De Snijtafel bespreekt Samsom bij Pauw: heel leuk en leerzaam!

Belangrijkste nieuwe ontwikkelingen
De opvallendste ontwikkeling is de grote stijging van de groep berichten over de positie van de Nederlandse taal en cultuur wereldwijd. Met dank aan de opleidingen Neerlandistiek die van mijn blog gebruik maakten. En aan de vele Nederlandstaligen in de hele wereld die belangstelling hebben voor de Nederlandse taal en cultuur.

Eerdere oproepen in het verleden leidden tot meer lezers in België, Brazilië, Curaçao, Frankrijk, India, Suriname, Verenigd Koninkrijk en Zuid-Afrika. Maar dat is helaas niet het geval in Indonesië. Zijn er lezers die daar mensen kennen die Nederlands kunnen lezen?

Aanvankelijk werd mijn blog veel gelezen in Servië maar dat is al een jaar niet meer het geval. Weet iemand wat daar de oorzaak van kan zijn? Opvallend is een groeiend aantal lezers in Polen en Roemenië. In Rusland was veel belangstelling voor blogbericht nummer 65 over Verhullende statistieken: vermoedelijk vanwege de groeiende macht van de Russisch-orthodoxe kerk.

Ook opvallend is het grote aantal lezers van het blogbericht World Press Photo 2014. Niet eerder in mijn bloggeschiedenis steeg een blogbericht zo snel in de aandacht. Kennelijk is er grote belangstelling voor de nog altijd eenzijdige beeldvorming rondom mannen onder elkaar. Enerzijds is er het alom aanwezig geweld tussen mannen en anderzijds is er de nogal weggestopte en eentonig eenzijdige homoporno. Het ruime tussenliggende gebied is onder heteroseksuelen overal te zien maar niet als het om homoseksualiteit gaat. Daar roept menige kus en vrijwel elk hand in hand lopen nog steeds homovijandig geweld op. Hoewel mijn blog uit tekst blijft bestaan, zal ik meer aandacht besteden aan iets dat voor hetero's vanzelfsprekend gedrag is maar voor veel homo's nog altijd levensgevaarlijke openbare intimiteit. Ik begon met beelden van op elkaar verliefde mannen en zal door gaan met beelden van vriendenparen, andere mannenparen, kussende mannen en bloot dat geen porno is. En van voetballers. Voetballers? Ja, want deze homovijandige sport vertoont opvallend veel homo-erotiek...



zaterdag 28 februari 2015

81. Fryske taalfrede

Voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2014 schreef ik al eerder over de Friese taalvrede. Die wordt bedreigd door enkele inwoners van Friesland die weigeren te aanvaarden dat het Fries in Friesland een gelijkberechtigde taal en in Nederland een erkende tweede rijkstaal is. De Friese taal wordt beschermd door een Friese taalwet die een uitwerking is van het Europees Kaderverdrag inzake de bescherming van nationale minderheden en ook van het Europees Handvest voor regionale talen of talen van minderheden.

De tegenstanders van Friese gelijkberechtiging doen net alsof die taalbescherming niet zou bestaan en zij spelen daardoor met vuur. Omdat op woensdag 18 maart 2015 verkiezingen zijn voor de Friese Provinciale Staten laait de taalstrijd in Friesland weer op. Ik heb veel gelezen over overeenkomsten en verschillen tussen de Vlaamse en de Friese taalstrijd. Op grond daarvan hoop ik hier enkele veel voorkomende misverstanden bij taalhaters van het Fries weg te kunnen nemen.

1. "De meerderheid beslist"
In mijn blog van 22 maart 2014 heb ik geschreven: "Democratie is niet de dictatuur van de meerderheid maar de maatschappelijke vormgeving van het beginsel dat mensen zelf zin en vorm mogen geven aan hun leven zolang zij het recht op zelfbeschikking van anderen niet aantasten. Dit beschermt (...) minderheden tegen onverdraagzame meerderheden." Frieshaters die beweren dat Nederlandstaligen de meerderheid uitmaken en dat zij dus de rechten van het Fries naar hartenlust kunnen inperken, hebben ongelijk. Friestaligen zijn in grote delen van Friesland in de meerderheid maar deze overweging is voor de rechten van taalminderheden niet doorslaggevend.

Wel belangrijk in de taalwetgeving is het uitgangspunt dat minderheidstalen beschermd moeten worden. Eeuwenlang is wereldwijd veel geweld gebruikt omdat meerderheden hun taal en cultuur aan anderen wilden opleggen. Denk in Europa bijvoorbeeld aan Baskenland, Bosnië-Herzegovina, Catalonië, Elzas-Lotharingen, Ierland, Kosovo, Kroatië, Macedonië, Rusland, Servië, Sleeswijk-Holstein (1864, Noord-Friesland door Pruisen bezet), Zuid-Tirol tot aan hedendaags Oekraïne toe. En dan zwijg ik nog over wat ik de 'culturele genocide' in Frans-Vlaanderen heb genoemd. Al dat geweld en die onderdrukking hadden voorkomen kunnen worden als het goede voorbeeld van de Friese taalvrede was gevolgd.

2. "Friestaligen in Friesland zijn onverdraagzaam"
Ik woon nu bijna twaalf jaar in Friesland en mijn ervaringen zijn heel anders. Niemand heeft mij gedwongen Fries te leren spreken of schrijven. Ik moet zelfs moeite doen om er voor te zorgen dat Friestaligen Fries met mij spreken omdat de meesten onmiddellijk overgaan op Nederlands terwijl ik de Friese taal graag wil leren verstaan en spreken. Mij lijkt dat vanzelfsprekend als iemand in een gebied gaat wonen waar duizenden jaren die taal gesproken wordt. Niet-Friestaligen die hier komen wonen en de taal niet willen leren verstaan, gedragen zich even hooghartig als bijvoorbeeld die Turken die in Nederland komen wonen en weigeren om Nederlands te leren. Omdat zij vinden dat de Nederlandse instellingen zich maar in het Turks tot hen moeten richten.

Niet de Friestaligen in Friesland zijn onverdraagzaam maar de Friesonkundigen in Friesland die weigeren de taal te leren verstaan. Die onverdraagzaamheid komt veel voor onder Franstaligen in Vlaanderen die weigeren Nederlands te leren verstaan omdat zij dat een "patois" (minderwaardig taaltje) vinden. Deze Franstaligen echter gedragen zichzelf juist minderwaardig want zij zijn "handicapé par la francophonie". Dat betekent dat zij, in de waan een wereldtaal te spreken, zichzelf in een taalgevangenis hebben opgesloten. Zij benadelen zichzelf en hun omgeving in plaats van elkaar cultureel te verrijken door nieuwe taalvensters te openen. België had veel schade door taalstrijd kunnen voorkomen als die Franstaligen eenzelfde bereidheid hadden gehad als de Nederlandstaligen om de andere landstaal te leren verstaan. Dan hadden beide taalgroepen in hun eigen talen met elkaar kunnen spreken zoals dat nu in Friesland op grote schaal gebeurt.

3. "In vergaderingen met één Friesonkundige mag geen Fries gesproken worden"
Friezen hebben het poldermodel zo ongeveer uitgevonden. Het welbegrepen eigenbelang in een maatschappij die zelfbeschikking, gelijkwaardigheid en gedeelde verantwoordelijkheid centraal stelt. Friesonkundige Nederlanders die in Friesland wonen en weigeren om Fries te verstaan, gedragen zich als bezetters die zichzelf en hun taal belangrijker vinden dan de oorspronkelijke bewoners. Zij vergeten dat Nederland ooit ontstaan is uit verzet tegen de Spaanse bezetters die hun feodale macht misbruikten om vrije burgers te knechten. Wie de eeuwenoude Friese geschiedenis vanaf de Romeinse tijd een beetje kent, begrijpt dat de Friese verdraagzaamheid daar eindigt waar bezetters trachten hun onverdraagzaamheid aan Friezen op te leggen.

Als toenmalig voorzitter van de International Humanist and Ethical Union (van 1986 tot 1998) heb ik talrijke veeltalige vergaderingen voorgezeten waar mensen zoveel mogelijk hun eigen talen spraken en ik voor de nodige samenvattende vertalingen zorgde. Vooral Franstaligen bleken zich te ergeren aan het horen van voor hen vreemde talen. Zij waren niet gewend om met veeltaligheid om te gaan. Vanwege de wereldwijde handel waren veel Nederlanders dat wel. Friesonkundige Nederlanders die in Friesland weigeren Fries te leren verstaan, vervreemden zich niet alleen van hun Friese omgeving maar ook van hun eigen Nederlandse afkomst. Door zich te gaan gedragen als die Franstalige Belgen die neerkijken op de Nederlandse taal schaden zij niet alleen de Friese verdraagzaamheid maar ook heel belangrijke Nederlandse verworvenheden waar zij kennelijk weinig weet van hebben!

zaterdag 21 februari 2015

80. World Press Photo 2014

Februari 2015 werd bekend dat de World Press Photo 2014 is gewonnen door de Deense fotograaf Mads Nissen met zijn foto van het vriendenpaar Jon & Alex als protest tegen de homovervolging in Rusland. Deze prijs voor dit fotoprotest kreeg veel aandacht in media als The Huffington Post, The New York Times, de BBC, CNN, YAHOO!, de NOS, RTL, NRC, One WorldEuronews en de voorpagina van het dagblad Trouw. In de meeste landen werd deze foto niet geplaatst. Naast veel positieve reacties waren er ook negatieve van homohaters die naar eigen zeggen "moesten overgeven". Hoe komt het dat twee verliefde mannen zoveel haat kunnen oproepen?

Vroeger kon men nog zeggen dat men niet gewend was aan lichamelijkheid tussen mannen. Maar het opvallende is nu juist dat de homohaat het grootst is in landen waar het vroeger heel gewoon was dat jongens hand in hand over straat liepen en mannen elkaar zoenden. Dat past in het plaatje dat men in dergelijke homovijandige landen het wel mocht doen maar het niet mocht zijn. (Neem deze Turkse olieworstelaars). Juist de ontwikkeling van openlijke homo/lesbische identiteiten roept daar de meest vijandige weerstanden op. Tegelijkertijd zijn dat ook de landen waar men het meest via internet naar 'gay porn' kijkt. Ook in de VS geldt: hoe toleranter de staat, des te minder wordt homoporno gekeken.

Ook is opvallend dat de voor iedereen (en dus ook voor kinderen!) toegankelijke media vergeven zijn van openlijk lichamelijk geweld tussen mannen. Je zou als opgroeiende jongere dus gaan denken dat mannen elkaar alleen maar gewelddadig mogen aanraken. En aan de andere kant is er op internet veel stiekem verborgen homoseks te vinden. Maar wat tot voor kort bijna niet te vinden was in de media zijn beelden van op elkaar verliefde mannen zoals in de winnende World Press Photo 2014.

Toch komt daar langzamerhand verandering is. Zo was er onlangs voor het eerst in de geschiedenis een Amerikaanse marineman die openlijk zijn vriend begroette: Thomas Sawicki & Shawn. Datzelfde geldt voor de eerste American football player Michael Sam & Vito, de eerste Britse zwemmer Tom Daley & Dustin en de Amerikaanse boysbandzanger Lance Bass & Michael. Ook in het nieuws over gediscrimineerde homoscholieren (Austin & Nicolay) en in de reclame voor mode (Mariano & Dominik) en zwembroeken (Joshua & Steven) wordt intimiteit tussen mannen niet meer geschuwd. Dat is ook te merken op Twitter @huffpostgay , Facebook AMP Hairy Men en vele andere websites en blogs. Zie bijvoorbeeld de foto's van de vriendenparen Pablo & MurrayJosey & Rodiney, Colby & Melvin, Max & Paul en Steve & Nicholas.

Ook in (opvallend weinig!) films zijn enkele verliefde homoparen als hoofdpersonen te zien: My Beautiful Laundrette  (1985), Maurice (1987), Voor een verloren soldaat (1992), Yossi & Jagger (2002), Brokeback Mountain (2005) en de voorlichtingsfilm Jongens (2014). Zie voor het belang van een dergelijke film mijn blogbericht over homovoorlichting. Bekende fotografen die aandacht besteden aan romantische vriendschappen tussen jongens en tussen mannen zijn bij voorbeeld Bruce Weber en VANFLYMEN. Een historisch overzicht geeft William Benemann in zijn boek Male-Male Intimacy in Early America beyond Romantic Friendships (2006).

Anders dan in Rusland zijn nu ook in China homovriendschappen zichtbaar geworden. Maar vergeleken met de grote overvloed aan romantische heterostelletjes op straat en in de media is het duidelijk dat op openlijke intimiteit tussen jongens en tussen mannen nog een groot taboe rust. Zelfs in het zo verdraagzame Nederland ontstond in 2011 een heuse rel toen in de veelbekeken televisieserie GTST twee jongens verliefd op elkaar werden. Ook opmerkelijk was de buitenlandse aandacht hiervoor.

De gemengde reacties op homoseksuele intimiteit worden voorbeeldig weergegeven in het schilderij 'The Mirror' van de Nederlandse schilder Wim Heldens en winnaar van de zeer prestigieuze BP Portrait Award 2011. Het werk van Wim Heldens doorbreekt de scheidslijn tussen enerzijds het doodzwijgen van intimiteit tussen mannen en anderzijds het verengen ervan tot homoporno. Hij verrijkt daarmee de vaak eenzijdige beeldculturen rond mannen en seksualiteit. Zijn werk verdient daarom een ereplaats in het al jaren door mij bepleite Nederlandse homomuseum als erkenning van de strijd voor gelijkberechtiging die hier en elders gestreden is en nog altijd gestreden moet worden!




The Imitation Game heeft een Oscar gewonnen.

Een half miljoen mensen hebben een verzoek ondertekend om van de 49.000 homo's die onder dezelfde wet als Alan Turing zijn veroordeeld alsnog die veroordeling in te trekken.

Zie voor het vervolg van deze serie over intimiteit tussen mannen: vriendenparen, mannenparen en zoenende-voetballers.

Enkele lezers schrijven:  
"Oh MY!!!.....fantastisch mooi stuk Rob!!!".
"Tederheid tussen mannen ervaart men als pervers, bruut geweld is de norm: volkomen absurd!"

"Ik vind het echt een geweldig stuk en een heel belangrijk onderwerp waar veel aandacht aan besteed moet worden."
"The Mirror" is een volkomen normaal narratief tafereel om te schilderen, maar het commentaar van deze en gene was dat het werk "wel erg homosexueel" was: men vraagt zich af of iets ook "erg heterosexueel" kan zijn in dat verband toch?"
"Waarom is dit schilderij nog vrijwel nergens tentoongesteld geweest?"


 

zaterdag 14 februari 2015

79. Alan Turing (1912-1954), de weggestopte held

November 2015 besprak ik de film Pride als een uitstekend voorbeeld van homo/lesbische filmische geschiedschrijving na tijden van geschiedvervalsing waarin roze gebeurtenissen werden weggestopt. Een ander goed voorbeeld daarvan is de film The Imitation Game over de Britse wiskundige Alan Turing. Hij krijgt na jaren van doodzwijgen eindelijk erkenning omdat hij er voor gezorgd heeft dat de Tweede Wereldoorlog jaren korter heeft geduurd doordat hij de Duitse code Enigma wist te breken. Hij wordt ook gezien als de grondlegger van de hedendaagse computers. En hij is na de schrijver Oscar Wilde (1854-1900) inmiddels een van de meest bekende slachtoffers van de beruchte Britse anti-homowetgeving die nog steeds grote delen van de wereld teistert.

Aan het doodzwijgen van Alan Turing en zijn homoseksualiteit kwam in belangrijke mate een einde na het verschijnen van het boek van Andrew Hodges: Alan Turing: The Enigma in 1983, waarop de film gebaseerd is. Maar het duurde nog tot vijftig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog toen de geheime archieven openbaar werden. Daardoor werd in volle omvang de betekenis van Alan Turing duidelijk. Evenals de schandelijke wijze waarop hij als homoseksueel gedwongen werd tot chemische castratie, hetgeen vermoedelijk heeft bijgedragen aan zijn dood. Film en boek vermoeden dat er sprake was van zelfdoding, wat veel voor kwam en komt in door homohaters vervolgde homo/lesbische minderheden. Zelf houd ik de mogelijkheid open van moord door de Britse geheime dienst die bang was voor lekken, maar daar zullen we vermoedelijk nooit achter komen.

In de film Pride wordt duidelijk hoe belangrijk zelforganisatie, bondgenootschappen en sleutelfiguren zijn voor homo/lesbische emancipatiebewegingen. De film over Alan Turing laat zien hoe sterk en kwetsbaar individuele homo's zijn die vervolgd worden. Daarmee staat deze film in de traditie van films als Wilde uit 1997 en Brokeback Mountain uit 2005. De film Milk uit 2008 over de Amerikaanse homovoorvechter Harvey Milk (1930-1978) gaat zowel over de homo/lesbische emancipatiebeweging als de kracht en kwetsbaarheid van een individu, die in dit geval werd doodgeschoten door een katholieke homohater. Het is belangrijk dat er meer films gemaakt worden over de homo/lesbische geschiedenis en voorvechters daaruit.

The Imitation Game is nadrukkelijk geen documentaire maar een spannende speelfilm gebaseerd op echte gebeurtenissen. Helemaal aan het einde van de film (als de meeste bezoekers de zaal verlaten hebben) wordt dat nog eens uitgelegd. Zo is Alan Turing niet gechanteerd met zijn homoseksualiteit door een Russische spion, zoals The Guardian terecht stelt. Maar anders dan deze krant zie ik dat niet als een poging om Alan Turing door het homovijandig slijk te halen maar juist als een aanklacht tegen het Britse verbod op homoseksualiteit dat een bron van chantage en veiligheidsrisico's werd. Zie hierover mijn blog over de Nederlandse homovoorvechter Benno Premsela (1920-1997). Waarom wordt over hem geen film gemaakt?

Soortgelijke kritiek op The Imitation Game valt te lezen in The New York Review of Books en The Daily Beast. Alan Turing zou teveel in de slachtofferrol zijn geduwd en zijn wel degelijk bestaande homoseksleven wordt wel aannemelijk gemaakt maar niet getoond. Zijn homoseksualiteit komt uitgebreid aan de orde en er wordt niet de indruk gewekt dat hij heteroseksueel zou zijn zoals in de terecht geflopte film Enigma uit 2001 het geval is. Men kan op iedere slak zout leggen, zeker als het een documentaire zou zijn maar dat is niet het geval. Voor het grote publiek maakt de film in ieder geval duidelijk welke grote schade de Britse anti-homowetgeving heeft aangericht en is de film een eerherstel voor een weggestopte held!



The Imitation Game won een Oscar.